بقلم: مصطفی زاهدی

 – هشت سال پیش بود که در جریان E3 2012, شاهد یک معرفی جنجالی از سوی یوبیسافت بودیم. عنوان و IP جدیدی به نام Watch Dogs… تریلر معرفی این بازی به سرعت به ترند شبکه های اجتماعی تبدیل شد و بسیاری از بازیبازان، برای تجربه این عنوان روزشماری می کردند‌. آمار پیش فروش بازی حیرت‌انگیز بود و کار تا آنجایی پیش رفت که یوبیسافت عملا برای GTA V خط و نشان کشید و در همان زمان صحبت هایی مطرح شد مبنی بر اینکه Watch Dogs رقیب سرسختی برای فرانچایز GTA خواهد بود. اما…اما در نهایت واقعیت به شکل متفاوتی رقم خورد. متای این عنوان به ۸۰ هم نرسید. سیستم رانندگی بازی مشکلات مختلفی داشت و اصلا جذاب و واقع گرایانه نبود. مراحل بازی تکراری و یکنواخت بودند و دنیای بازی نیز عملا با آنچه یوبیسافت وعده داده بود فرسنگ ها فاصله داشت. هر چند جانب انصاف را باید رعایت کرد و این نکته را باید بگویم که Watch Dogs داستان جذاب، قوی و تاریک بسیار خوبی داشت. اما داستان به تنهایی برای موفقیت کافی نیست. فروش این بازی فوق العاده بود اما مسأله این بود که یوبیسافت برنامه داشت تا این عنوان را به یک فرانچایز دنباله دار تبدیل کند. اما آیا مردم حاضر به تجربه نسخه های بعدی بودند؟


چند سال بعد شاهد معرفی و عرضه Watch Dogs 2 بودیم. عنوانی که از لحاظ داستانی تا حد زیادی از فضای دارک و سیاه نسخه اول فاصله گرفته بود. این عنوان از لحاظ نمرات و امتیازات عملکرد خوبی داشت، اما از لحاظ فروش هر چند بد عمل نکرد، اما اصلا در حد و اندازه های نسخه اول ظاهر نشد. بعد از این اتفاق، یوبیسافت اعلام کرد کار آنها با این فرانچایز تمام نشده و شاهد نسخه جدیدی خواهیم بود.

 

باید گفت Watch Dogs Legion یکی دیگر از عناوین سرگرم کننده یوبیسافت است که هر چند از یکسری مشکلات و ضعف های همیشگی بازی های یوبیسافت مثل مراحل تکراری رنج می برد، اما در کل یک تجربه سرگرم کننده و لذت بخش به شمار می آید. با نقد و بررسی این بازی همراه من و گیمفا باشید…

 

داستان بازی در آینده ای نه چندان دور در لندن جریان دارد. البته لندنی کاملا متفاوت. لندنی پر از تکنولوژی های جدید، سیستم های نظارت، Drone ها و هر چه که فکرش را بکنید. در این بین گروه بزرگ هکرها به نام Dedsec, مورد اتهام قرار می گیرند که بمب گزاری های لندن را آنها انجام داده اند. مسأله ای که طبیعتا دروغ و پاپوش از جانب دشمن و رقیبشان گروه Zero Day است. اتهام بمب گزاری، اتهام بزرگی است و به همین دلیل، Dedsec برچسب تروریستی پیدا کرده و اعضای مختلف آن یا کشته شدند، یا متواری گشتند یا دستگیر شدند. در این بین لندن نیز در آشوب کامل قرار دارد و با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می کند. مشکلاتی که هر لحظه می توانند مانند آتش زیر خاکستر عمل کنند. گروه Dedsec نیز که بسیاری از اعضای کلیدی خود را از دست داده، شروع به عضوگیری می کند تا دوباره به صحنه بازی برگردد. عضوگیری که احتمالا در مورد آن زیاد شنیده‌اید.

 

لندن به عنوان بستر اصلی، فضایی بسیار مناسب برای اتفاقات این نسخه به شمار می آید. وجود تکنولوژی های جدید از یک طرف، و وجود اتفاقات سیاسی-اجتماعی که بعضا از واقعیت لندن کنونی نیز الهام گرفته شده اند، از طرف دیگر لندن را به بستری بسیار مناسب و هماهنگ با فضای اصلی بازی تبدیل کرده اند. مناطق مختلف لندن مثل Piccadilly و برج لندن با دقت بسیار زیاد بازسازی شده و در بازی حضور دارند. فضای کلی شهر نیز کاملا حال و هوای یک کلان شهر دیجیتال را منتقل می سازد. وجود دوربین های پرشمار، Drone های نظارتی، سیستم یکپارچه مدیریت و دیگر نکات مشابه که در دو نسخه قبلی دیده ایم، هم اتفاقات داستانی را توجیه می کنند، و هم در بخش گیم پلی و Hacking حضور فعال دارند.

 

لندن در آشوب کامل قرار دارد و با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می کند. مشکلاتی که هر لحظه می توانند مانند آتش زیر خاکستر عمل کنند. گروه Dedsec نیز که بسیاری از اعضای کلیدی خود را از دست داده، شروع به عضوگیری می کند تا دوباره به صحنه بازی برگردد. عضوگیری که احتمالا در مورد آن زیاد شنیده‌اید

 

داستان بازی در کل تم نسبتا سیاه و جدی را در خود می بیند. همانطور که بالاتر گفتم، مباحث سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و میهن پرستی به شدت در تار و پود داستان و اتفاقات آن تنیده شده اند. اما مشکلی که بخش داستانی بازی با آن دست و پنجه نرم می کند این است که انتقال پیام اصلی داستان، و روایت عمیق آن، نتوانسته است آن طور که باید و شاید انجام شود. از یک طرف ساختار جهان آزاد بازی را باید یکی از دلایل ناکامی نامید، و از طرف دیگر اتفاقات و حوادث قابل پیش بینی و کلیشه ای که معمولا فاقد پیچش داستانی و Plot Twist خاصی هستند. نبود شخصیت اصلی که بتواند اتفاقات را پیوند دهد و به پیش ببرد نیز در این زمینه بی تاثیر نبوده است…

 

گیم پلی بازی، ترکیبی است از تمامی ویژگی های دو نسخه اول با یکسری المان های جدیدتر. لندن بستری است برای کاوش، هک کردن، کشتار و موارد دیگر. اما همچنان هک کردن هسته اصلی تمام اتفاقات بازی به شمار می آید. همانطور که گفتم لندنی که در Watch Dogs Legion به تصویر کشیده شده است، بسیار پیشرفته و دیجیتال است. همین مسأله بدان معنی است که دوربین ها، هوش مصنوعی، Drone ها، خودرو ها، و موارد مختلف دیگر را می توان هک کرده و در جهت اهداف خود استفاده نمود. در واقع باید گفت آزادی عملی که بازی پیش پای بازیبازان می گذارد بسیار تحسین برانگیز است. فرض کنید که قرار است وارد پایگاه دشمنان شده و چیزی از آنجا بدزدید. اولین انتخاب شما می تواند این باشد که همه را از پای درآورده و حمام خون به راه بیاندازید. گزینه دوم، اما راه متفاوتی را پیش روی شما می گذارد. با هک کردن دوربین ها، درهای الکترونیک و بخش های دیگر، می توانید به نوعی حرکات خود را مدیریت کنید که به شکلی بسیار کم سر و صدا و در حین حال موفق بتوانید Objective مورد نظر را انجام دهید. خوشبختانه در اکثر مراحل اصلی یا فرعی، بازی شما را اجبار نمی کند که حتما باید از فلان روش استفاده کنید. همین مسأله باعث می شود بدون دغدغه بتوانید حرکات و نقشه های خود را پیاده کنید.

 

می توانید ویژگی های افراد مانند پیشینه یا Background, حرفه و شغل، قابلیت های خاص، سلاح هایی که می توانند استفاده کنند و دیگر موارد را ببینید و اگر فردی را ارزشمند یافتید، برای عضوگیری اقدام کنید. با این که شاهد سیستم تصادفی و رندومی از حرفه ها، چهره ها، قابلیت ها و سلاح ها هستیم، آن قدر مردم متنوع هستند که بسیار کم پیش می آید شاهد موارد تکراری باشیم‌. هر چند مراحل مربوط به آنها طبیعتا بسیار شبیه اند و بسیار به هم نزدیک اند…

 

اما برجسته ترین نکته بازی این است که بار داستان و اتفاقات، بر عهده یک نفر یا یک گروه چندنفره نیست بلکه بسیاری از مردم لندن می توانند قهرمانان داستان باشند. در واقع تک تک NPC هایی که همواره بدون اهمیت دادن از کنارشان می گذشتیم، اکنون می توانند یک شخصیت کلیدی و اثرگذار باشند. نحوه کار به این نحو است که اگر فردی دید مثبت به گروه Dedsec داشته باشد، شما می توانید بعد از انجام دادن مرحله و درخواستی برای آن فرد، او را جذب کنید. و خب طبیعتا می توانید ویژگی های افراد مانند پیشینه یا Background, حرفه و شغل، قابلیت های خاص، سلاح هایی که می توانند استفاده کنند و دیگر موارد را ببینید و اگر فردی را ارزشمند یافتید، برای عضوگیری اقدام کنید. با این که شاهد سیستم تصادفی و رندومی از حرفه ها، چهره ها، قابلیت ها و سلاح ها هستیم، آن قدر مردم متنوع هستند که بسیار کم پیش می آید شاهد موارد تکراری باشیم‌. هر چند مراحل مربوط به آنها طبیعتا بسیار شبیه اند و بسیار به هم نزدیک اند…
در واقع باید بگویم به جای آنکه پروتاگونیستی داشته باشیم که همه فن حریف باشد و از صد نوع سلاح بتواند استفاده کند و ده ها مهارت خاص داشته باشد، با تعداد زیادی از افراد طرف هستیم که قابلیت های محدود اما منحصر بفرد دارند. و از آنجایی که یک شخصیت فقط از سلاح، قابلیت و توانایی خود می تواند استفاده کند، در نتیجه سناریو های مختلف و نقشه های مختلف افراد مختلفی را برای انجام و تکمیل طلب می کند. برای مثال اگر فردی سلاح سنگین گرم دارد و در نبرد نزدیک عالی است، منطقی نیست بخواهید با این شخصیت مأموریتی که پر است از المان های مخفی کاری را انجام دهید.


باید گفت هم تنوع قابلیت ها، ابزار ها و حرفه های این NPC ها زیاد است، و هم تفاوت در نحوه عملکرد باعث شده حال و هوای بازی دیرتر تکراری شود. اما مسأله این جاست که بازی آنچنان مخاطب را مجبور نمی کند از افراد مختلف استفاده کند‌. خود من به شخصه دو-سه شخصیت ثابت داشتم که تقریبا اکثر مراحل را با آنها انجام می دادم و نیازی نیز به استفاده از شخصیت های دیگر نداشتم. یعنی در واقع حتی اگر صدهزار شخصیت متمایز وجود داشت، از آنجایی که من با همان دو سه شخصیت اصلی خودم راحت تر بودم و کار را نیز انجام می دادن، اصلا به سمت استفاده از شخصیت های دیگر به ندرت می رفتم. شاید اگر کمی شاهد سیستم عمیق تری در این زمینه بود بازیبازان مجبور می شدند از شخصیت ها و قابلیت های بیشتری استفاده کنند.

 

گرافیک هنری بازی در سطح بسیار مطلوبی قرار دارد. خصوصا در شب و زمان تاریکی

 

گان پلی بازی بسیار به دو نسخه قبل شبیه است. در کل باید بگویم گان پلی مجموعه Watch Dogs از آنجایی که تمرکز اصلی آن اکشن نیست، هیچ وقت طراز اول و یا فوق العاده نبوده است. اما با این وجود می توان گفت حداقل استاندارهای تیراندازی را داراست. مانند دو نسخه قبل، مخفی کاری نقش پر رنگی دارد و در واقع اکثریت قابلیت های Hacking در خدمت پیشروی به صورت مخفی کارانه هستند. البته از آنجایی که هیچ وقت با مخفی کاری میانه خوبی نداشتم، درگیری مستقیم را اکثر اوقات ترجیح می دهم.
خوشبختانه باید بگویم در زمینه مراحل فرعی، شاهد پیشرفت کلی نسبت به دو نسخه قبلی هستیم که می توان گفت این پیشرفت را باید مدیون شخصیت های قابل بازی متعدد دانست که هر کدام به شکلی بازی را تازه نگه می دارند.

 

اما مشکل دیگر بازی های یوبیسافت را Watch Dogs Legion نیز به ارث برده است. تکراری شدن روند مراحل و یکنواختی کلی جریان بازی. با وجود آنکه شخصیت های قابل بازی متعدد تا حد زیادی رنگ و بویی تازه به بازی بخشیده اند، اما با این وجود از آنجایی که مراحل اصلی به نوعی یکسری Objective تکراری و پشت سر هم را دنبال می کنند، تقریبا پس از گذشت یک سوم از بازی، دیگر شاهد نکته جدید و خاصی در مراحل بازی نیستیم و به نوعی بازی وارد چرخه تکرار می شود. این مشکل متاسفانه تقریبا بدون استثنا در تک تک عناوین جهان آزاد یوبیسافت به چشم می خورد. البته باید بگویم این یکنواختی لزوما آنقدر هم شدید نیست که شما را از ادامه تحریم بازی و اتمام آن منصرف سازد، اما به جرات می توان گفت نیمه دوم بخش داستانی را به هیچ وجه با شور و هیجان و جذابیت نیمه اول دنبال نخواهید کرد.

 

باید گفت هم تنوع قابلیت ها، ابزار ها و حرفه های این NPC ها زیاد است، و هم تفاوت در نحوه عملکرد باعث شده حال و هوای بازی دیرتر تکراری شود. اما مسأله این جاست که بازی آنچنان مخاطب را مجبور نمی کند از افراد مختلف استفاده کند‌. خود من به شخصه دو-سه شخصیت ثابت داشتم که تقریبا اکثر مراحل را با آنها انجام می دادم و نیازی نیز به استفاده از شخصیت های دیگر نداشتم. یعنی در واقع حتی اگر صدهزار شخصیت متمایز وجود داشت، از آنجایی که من با همان دو سه شخصیت اصلی خودم راحت تر بودم و کار را نیز انجام می دادن، اصلا به سمت استفاده از شخصیت های دیگر به ندرت می رفتم. شاید اگر کمی شاهد سیستم عمیق تری در این زمینه بود بازیبازان مجبور می شدند از شخصیت ها و قابلیت های بیشتری استفاده کنند.

 

گرافیک هنری بازی را باید در یک کلام بسیار قابل قبول دانست. کیفیت بافت ها، نورپردازی، سایه زنی، رنگ بندی محیط ها، و تقریبا تمام موارد فنی و هنری از دید بصری در حد بسیار خوبی کار شده اند. البته باید گفت گرافیک هنری بازی را نمی توان نفس گیر و یا بی نظیر دانست اما آنقدری چشم نواز هست که از تماشای گوشه گوشه لندن لذت کافی را ببرید. اما مسأله اصلی در بخش گرافیکی در قسمت فنی است. ما