بقلم: مهدی حلوائی

 

 - همیشه تفاوت گرافیکی در نسل‌‌ جدید کنسول‌ها واضح و آشکار بوده و معیار “نسل بعدی” بودن، تعداد پیکسل‌ ها و چند‌ضلعی‌ها بوده است. زمانی که از NES به سوپر نینتندو کوچ کردیم، تفاوت نسخه ۸ بیتی و ۱۶بیتی سوپر ماریو به سادگی قابل تشخیص بود. درست مانند زمانی که بازی‌ها با ورود به دنیای‌های سه‌بعدی و پشتیبانی از گرافیک HD تکامل یافتند، اما در پلی استیشن ۵ همه چیز به این سادگی نیست.

 

درست است که بازی‌ها روی پلی استیشن ۵ بهتر به نظر می‌رسند، به خصوص اگر از تلویزیون‌هایی استفاده کنید که از ویژگی‌هایی مانند رزولوشن HDR ،۴K و نرخ ۱۲۰ فریم بر ثانیه پشتیبانی می‌کنند اما در مقایسه با نسل‌های قبل این جهش گرافیکی قابل مشااهده نیست. در عوض اصلی‌ترین تغییر در این نسل چگونگی حس‌کردن بازی‌هاست. بازی‌ها نسل جدید روان‌تر اجرا شده، سریع‌تر بارگذاری می‌شوند و به کمک کنترلر جدید پلی استیشن و ماشه‌های تطبیق‌پذیر و بازخورد لمسی آن، شما را هرچه بیشتر در دنیای خود غرق می‌کنند. این عناصر به خودی خود پیشرفت قابل قبولی نسبت به پلی استیشن ۴ محسوب می‌شوند اما وقتی تمام آن‌ها را در کنار هم قرار دهیم، تجربه‌ نسل بعدی واقعی را به ارمغان می‌آورد.

 

کنسولی بزرگ و کنترلری شگفت انگیز

اولین نکته که در مورد طراحی این کنسول جلب توجه می‌کند، اندازه آن است. پلی استیشن ۵ نه تنها کنسول بزرگیست، بلکه یکی از بزرگترین کنسول‌های تاریخ است. ارتفاع این کنسول ۳۹۰ میلی‌متر (۱۵٫۴ اینچ)، عمق  آن ۲۶۰میلی‌متر (۱۰٫۲۴ اینچ) و عرض آن ۱۰۴ میلی‌متر (۴٫۰۹ اینچ) است. از این رو بهتر است که قبل از خرید کنسول به فکر جای ماسبی برای آن باشید.

 

با این حال، مسئله اندازه کنسول نیست. در حالی که بسیاری از گجت‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که با دکوراسیون خانه ادغام شوند، پلی استیشن ۵ دقیقا مسیر برعکس را در پیش گرفته است. ظاهر این کنسول، با دو پنل بزرگ و سفید رنگش که از محتوای مشکی و براق بینشان محافظت میکنند، به یک صدف رباتی شبیه است. دو مدل پلی استیشن ۵ با ظاهر نه چندان متفاوت برای خرید در اختیار کاربران قرار دارد. مدل استاندارد ۴۹۹ دلاری که دارای درایو دیسک است و ظاهری نامتقارن دارد، و مدل دیجیتال ۳۹۹ دلاری که فاقد درایو دیسک است و در نتیجه یکدست‌تر است.

 

نسخه استاندارد (سمت چپ) و نسخه دیجیتال (سمت راست)

 

استفاده از کنسول چه به صورت افقی و چه عمودی، با استفاده از پایه‌ای که درون جعبه دستگاه قرار دارد، امکان‌پذیر است. این پایه برخلاف ظاهرش به شدت مقاوم طراحی شده است. همچنین قسمت میانی کنسول در مواجه با اثر انگشت و گرد و غبار مانند آهن‌ربا عمل می‌کند اما خوشبختانه پنل‌های سفید رنگ دستگاه قابل جداشدن است و می‌توانید داخل دستگاه را به راحتی تمیز کنید. علاوه بر این، با جدا کردن این پنل‌ها به شیار ارتقای SSD دسترسی پیدا می‌کنید هر چند که سونی اعلام کرده است که فعلا ارتقای SSD امکان‌پذیر نیست. وضعیت حافظه کسنول کمی مبهم به نظر می‌رسد با این حال قابلیت اجرای بازی‌های پلی استیشن ۴ از روی هارد اکسترنال وجود دارد. (حافظه دستگاه، ۸۲۵ گیگابایت است که ۶۶۷ گیگابایت آن قابل استفاده است و بقیه آن در اختیار سیستم عامل می‌باشد).

 

یکی از نقاط قوت پلی‌استیشن ۵ بی‌صدا بودن آن است. این ویژگی پیشرفت بزرگی نسبت به  پلی استیشن ۴ است که هنگام اجرای بازی‌ها صدای موتور جت می‌داد. البته پلی استیشن ۵ به تازگی عرضه شده و امکان دارد با گذشت زمان، صدای بیشتری تولید کند. این کنسول دارای سه درگاه USB-A (دو درگاه در عقب و یک درگاه در جلوی دستگاه)، یک درگاه USB-C در جلو و یک درگاه اترنت و یک درگاه HDMI 2.1 در عقب دستگاه است.

 

با وجود طراحی قابل توجه کنسول، جذاب‌ترین قسمت آن خود دستگاه نیست بلکه کنترلر آن است. این اولین بازطراحی کنترلر‌ی پلی استیشن از زمان اضافه کردن آنالوگ‌ها به آن است. این کنترلر جدید که دوال سنس نام دارد در مقایسه با دوال‌شاک کمی سنگین‌تر و بزرگتر به نظر می‌رسد اما به همان اندازه آشنا و راحت است. بدنه دوال سنس دو رنگ طراحی شده و ظاهر کلی آن شبیه کنترلر‌ی پلی استیشن ۴ است و فقط صفحه لمسی و دکمه‌های ماشه‌ای بالای آن کمی بزرگتر ساخته شده‌اند.

نمای کلی دوال سنس، کنترلر پلی استیشن ۵ شبیه کنترلر پلی استیشن ۴ است

 

دکمه خانه که قبلا بین دو آنالوگ قرارداشت به شکل لوگوی پلی استیشن روی کنترلر حک شده است. هرچند که این کار باعث جذاب‌تر شدن آن شده، اما گاهی اوقات باید به کنترلر نگاه کنید تا جای این دکمه را پیدا کنید. کنترلر از طریق کابل USB-C شارژ می‌شود و چیزی بین ۶ الی ۷ ساعت شارژ نگه می‌دارد که تقریبا مشابه کنترلر پلی استیشن ۴ است. این کنترلر نیز به اندازه کنترلر پلی استیشن ۴ نیاز به شارژ دارد اما کیفیت آن بسیار بیشتر از دوال‌شاک است.

 

با این حال، تغییرات اصلی درون کنترلر ایجاد شده است. دوال سنس مجهز به ماشه‌های تطبیق‌پذیری شده است که با توجه به کاری که در بازی انجام می‌دهید، مقاومت مختلفی را از خود نشان می‌دهند. همچنین این کنترلر از ویژگی بازخورد لمسی بهره می‌برد که لرزش‌های ظریف‌تری را ایجاد می‌کند تا درک بهتری را از آنچه در بازی اتفاق می‌افتد، داشته باشید. شاید این مورد کمی غیرواقعی به نظر بیاید و یادآور تکنولوژی‌های ناموفقی مانند لرزش HD در نینتندو سوییچ باشد، اما خوشبختانه پلی استیشن ۵ بازی‌هایی دارد که برای نشان دادن ویژگی‌های دوال سنس ساخته شده‌اند.

 

بازی‌هایی که حسشان می‌کنید

لاین‌آپ بازی‌های روز عرضه پلی‌استیشن ۵ فوق‌العاده است. بخصوص زمانی که پشتیبانی از نسل قبل و سرویس پلی‌استیشن پلاس کالکشن را نیز به آن اضافه کنیم. بازی‌هایی مانند Demon’s Souls ،Assassin’s Creed Valhalla ،Devil May Cry 5: Special Edition ،Spider-Man: Miles Morales و البته بازی Astro’s Playroom از جمله این بازی‌هاست.

 

بازی Astro’s Playroom که به صورت پیش فرض روی پلی استیشن ۵ نصب شده است، عنوانی در سبک پلتفرمر سه بعدی است و بیشتر شبیه بازی‌هایی است که برای کنسول‌های نینتندو عرضه می‌شود. این بازی به گونه‌ای طراحی شده که مشخصا قابلیت‌های بی‌شمار کنترلر دوال سنس را به نمایش بگذارد.

 

بازخورد لمسی کنترلر از همان ابتدای بازی قابل حس است. زمانی که شخصیت بازی را حرکت می‌دهید، دو سمت کنترلر به طور متناوب به لرزش در می‌آید تا قدم زدن شخصیت را در دستانتان حس کنید. این قابلیت جالبیست اما وقتی روی سطوح مختلف حرکت می‌کنید ویژگی‌های جالب‌تری نمایان می‌شود. توضیح دادن آن کار سختی است اما هنگام راه رفتن روی شن، دانه دانه بودن آن را حس می‌کنید و یا وقتی داخل آب شیرجه می‌زنید به طور عجیبی ضربه وارد شده به وضوح قابل حس است. بارش تگرگ حس سنگین‌تری نسبت به بارش باران دارد و به طور کلی این ویژگی شما را شگفت‌زده خواهد کرد.

 

بازی Astro’s Playroom که به خوبی ویژگی‌های کنترلر پلی استیشن ۵ را نشان می‌دهد

 

این عناصر نحوه اجرای این بازی را تغییر نمی‌دهند اما سطح جدیدی از بازخورد را به وجود می‌آورند که شما را هرچه بیشتر در بازی غوطه‌ور می‌کند. قابلیت بازخورد لمسی هنگامی که با صدای تولید شده از اسپیکر داخل کنترلر همراه می‌شود، احساس طبیعی‌تری را به شما منتقل می‌کند. شما می‌توانید با چشمان بسته تشخیص بدهید که چه موقع باران می‌بارد یا چه موقع باد می‌وزد و یا چه زمان یک ماشین پرنده از بالای سرتان عبور می‌کند.

 

همین مورد برای ماشه‌های تطبیق‌پذیر نیز صدق می‌کند. اکثر مواقع دکمه‌های ماشه‌ای دوال سنس مانند کنترلر‌های قبلی پلی استیشن عمل می‌کنند. اما در مواقع مشخصی عملکردشان تغییر می‌کند. برای مثال زمانی که در بازی از تیر و کمان استفاده می‌کنید دکمه‌ها شروع به مقاومت می‌کنند.

 

مثال دیگر مرحله‌ای است که باید در آن دو دست رباتی را کنترل کنید و با یک دست اهرم را بکشید و با دست دیگر یک اسباب بازی کپسول شکل را نابود کنید. برای این کار شما باید مقداری فشار به دکمه‌ها وارد کنید تا اهرم پایین برود و دوباره همین کار را تکرار کنید تا اسباب بازی نابود شود. ممکن است این موارد جزئی به نظر برسند اما باعث می‌شوند که کارهای معمولی در بازی احساس رضایت‌بخشی به شما بدهد.

 

کنترلر دوال سنس کمک می‌کند که یک پلتفرمر ساده مانند Astro’s Playroom تبدیل به اثری خارق‌العاده شود. ویژگی‌های این کنترلر باعث می‌شود تا برای کشف حس‌های جدید مکان‌های مختلف بازی را زیر و رو کنید. البته که یک بازی به تنهایی دلیل موفق بودن کنترلر نیست چرا که وی اسپورتس نیز با وجود موفق بودن، نتوانست بازی‌های حرکتی را وارد دوران جدیدی کند. بااین حال دلایل زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد دوال سنس به محبوبیت بالایی دست پیدا خواهد کرد.

 

اولین نکته تغییرپذیر بودن کنترلر است. سازندگان نیازی به تغییر اساسی در بازی‌های خود برای پشتیبانی از قابلیت‌های دوال سنس ندارند و حتی در زمان عرضه پلی استیشن ۵، سازندگان بسیاری از قابلیت‌های این کنترلر استفاده کرده‌اند. بازی Bugsnax که در روز عرضه پلی استیشن ۵ به صورت رایگان برای کاربران سرویس پلی استیشن پلاس قابل دسترس است، یکی از این بازی‌هاست. بازیکنان در این بازی باید در جزیره‌ای رنگارنگ پس از پیدا کردن حشرات کوچکی که در اصل غذا هستند، از آن‌ها عکس بگیرند. زمانی که اینکار را می‌کنید دکمه R2 کنترلر مانند شاتر دوربین‌های قدیمی عمل می‌کند. همچنین به لطف بازخورد لمسی، حس لرزش هنگام رعد و برق و یا پریدن داخل آب به خوبی به بازیکن منتقل می‌شود. بازی Pathless که در روز عرضه پلی استیشن ۵ منتشر می‌شود نیز از قابلیت‌های این کنترلر بهره می‌برد.

 

با این حال هیچ کدام از این بازی‌ها به اندازه Astro’s Playroom چشمگیر نیستند اما پتانسیل آنچه که با پشتیبانی سازندگان می‌تواند اتفاق بیافتد را نشان می‌دهند. علاوه بر این بسیاری از بازی‌های بزرگ مانند Fortnite و NBA 2K قول استفاده از قابلیت‌های دوال سنس را داده‌اند.

 

قابلیت رهگیری پرتو در بازی Spider-Man

 

همچنین پلی استیشن ۵ از نظر سخت افزاری کنسول قدرتمندتری نسبت به پلی‌استیشن ۴ است و این قدرت در چندبخش خودنمایی می‌کند. اولین بخش گرافیک بازی‌هاست. اگر تلویزیون مناسبی داشته باشید، پلی استیشن ۵ قابلیت اجرای بازی‌ها با کیفیت ۴K HDR، نرخ فریم ۱۲۰ فریم بر ثانیه و نرخ تازه‌سازی متغیر را دارد. بعضی از بازی‌ها نیز از قابلیت رهگیری پرتو این کنسول برای نورپردازی واقعی‌تر استفاده می‌کنند. بازی Spider-Man: Miles

 

Morales که زمان عرضه کنسول منتشر می‌شود یکی از این عناوین‌ است. داستان این بازی در شهر نیویورک و در فصل زمستان اتفاق می‌افتد و  شما می‌توانید تفاوت در نحوه بازتاب نور خورشید از سطح جاده‌های یخ‌‌زده و آسمان‌خراش‌های شیشه‌ای و انعکاس واقعی‌تر نور از چراغ‌ها، شیشه‌ها و چاله‌های آب را به وضوح مشاهده کنید.

 

بازی‌های پلی استیشن ۵ توانایی اجرا با نرخ فریم بالاتر را دارند و در بعضی از بازی‌ها شما می‌توانید بین گزینه‌های مختلف گرافیکی انتخاب کنید. برای مثال در بازی Spider-Man: Miles Morales باید از بین دو گزینه گرافیکی یکی را انتخاب کنید. حالت “عملکرد” بازی را با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌کند و حالت “وضوح” ویژگی رهگیری پرتو را فعال کرده و بازی را با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌کند. با اینکه رهگیری پرتو ویژگی جذابی است اما تاب‌خوردن بین آسمان‌خراش های نیویورک به صورت ۶۰ فریم حس و حال دیگری دارد. بازی Devil May Cry 5: Special Edition نیز از گزینه‌های مشابهی استفاده می